تو را دوست دارم
و وقتي تو نيستي غمگينم
و به آسمان آبي بالاي سرت
و اختراني که تو را ميبينند رشک ميبرم
تو را دوست دارم
وآنچه ميکني درنظرم بي همتا جلوه مي کند
و بارها در تنهايي از خود پرسيده ام
چرا آنهائيکه که دوستشان دارم بيشتر شبيه تو هستند
تو را دوست دارم
اما هنگامي که نيستي از هر صدايي بيزارم
حتي اگرصداي آناني باشد که دوستشان دارم
زيرا صداي آنها طنين آهنگين صدايت را در گوشم مي شکند
مي دانم که دوستت دارم
اما افسوس که ديگران دل ساده ام را کمتر باور مي کنند
و چه بسا به هنگام گذر مي بينم به من ميخندند
زيرا آشکارا مي نگرند نگاهم به دنبال توست...

فیرت کردم ده رسی ویستن

خوت له ئه زمون ده ر نه هاتی

وتت مه ترسه له ده ریا

هه ر مه له م کرد هه ر نه هاتی

دام له ئوقیانوس رویشتم

خوم سپارده جاده ی ئاوی

وام ئه زانی دیی له گه لما

لام کرده وه به جی ماوی.

هه ر كاتی ده كه ومه بیری

وه كو روژانی جوانی

بو ساریژی زامه كانم

به ته نیا دیمه سه ر كانی

زوخاوی دل هه ل ده ریژم بو ورده شه پوله كانی

ئه م به سته یه بو ده خوینم به لاوه ك یا به گورانی

كانی كانی تو جیژوانی پریه كانی

تو ئایونه ی ئاسمانی 

خونی جه رگی چیا سه خت و به ر زه كانی

خوزگا ئه وه ی من ده ی زانم توش بیزانی كانی كانی

ده زانی بو زور دی مه لات؟

چون له لای تو به جی ماون جی پی كانی  

كانی كانی

تو شاهیدی پشكوتنی ئه وینیكی ئا سمانی

قاتلی من له توی دا شورد په ن جه كانی

خونی دلم تكاوه نیو ئاوی كانی

به ده م دزه ی ئه وینه وه

ده مردم و نه م ده زانی

خۆشه ویستیم له ناو تۆدا ده ست پێ ئه كا،

به نیگایه كی پاك و پڕ له هیوات ده ژیێته وه و...

درێژه به ژیانی خۆشه ویستیمان ده دا

ئه گه ر ژیان له دوای مه رگیش درێژه ی بێت

دڵنیابه...

بۆ ئه وینی تۆ سه ر هه ڵده داته وه!

* * *

 تكایه چاو دامه خه

چركه چركی كاتژمێری چاوه ڕوانیم

به ترپه ی پێت راده وه ستێ

چاو له چاوه گه شه كانت، ره شه كانت...

هه ڵده واسم

تكایه چاو دامه خه گوڵم

من به هه ناسه ی چاوانت ده ژیم و ده دوێم...

نوروز بر همه مبارک.

آوای باد انگار آوای خشکسالیست...

بگذار تا بگویم تقدیر لاابالیست...

وقتی که مرگ انسان مانند سنگ باشد...

دنیا به این بزرگی یک کوزه سفالیست...

باید که عشق ورزید...

باید که مهربان بود...

زیرا که زنده ماندن هر لحظه احتمالیست.

عشق يتيم تر از آن است كه به دست رودخانه روزگارش بسپاريم

 از صليب هاي كهنه سنتي كه به گردن مي كشيم اميد معجزه نيست

عشق مسيحاي زندگي ست كه ديگر بار زنده بودنت را اعجاز مي كند

 پس به صليبش نكش!

گاهی اوقات به این نتیجه می رسم که هیچ چیز مال من نیست. من، یک جزء از هیچ بزرگ دنیایی هستم که بدون هیچ دلیلی و بدون هیچ اراده ایی به اینجا تبعید شده ام. به همهمه ی مبهم اطراف خویش گوش سپرده ام . محیط من را هاله ای سیاه و غلیظ از دود پوشانده است و بر فراز سر شاید خدایی و آسمانی به وسعتی که نمی دانم اما شاید، به وسعت ندانسته هایم اطرافم را آدمهایی گرفته اند که هر کدامشان مثل من بدون اینکه بدانند برای چه بر سنگ فرشی از باقی مانده ی مردگانشان ،قدم می زنند و گاهی هم برای اینکه چیزی گفته باشند، زیر لب زمزمه می کنند...
 

من جز لاینفک ـ دروغ ها و آدم ها و مردگانی هستم که بر سطح ِ توده ای مدور

  بر مدار  صفر درجه ای

به مرکزیت نوری دست نیافتنی می چرخند .

می دانم روزی ، به دلیلی که هیچ ارتباطی به من نخواهد داشت در حفره ای تاریک که هیچ گاه متعلق به من نخواهد بود مدفون می شوم . انگار نه انگار که بودنی برایم بوده است و انگار نه انگار که رفتنی ، این موضوع نه به من مربوط می شود و نه هیچ کس دیگر این موضوع یک اتفاق ساده است ، یک اتفاق ساده ی مسخره برای اینکه

تنوعی باشد.

and Happy New 2009 Year !

برای یک روز
سبز از بارش نگاهت
به رنگ چشمهایت قد میکشم

و بعد از آن
خواهم مرد

بی تمنای هیچ آرزویی...